#Hallo Diepzielen&Co,
En, hoe waait de wind vandaag? Zijn we klaar om wat digitale diepziel vleugels uit te slaan?🪽

Je hebt iets gemaakt vanuit jezelf. En zodra het klaar is, komt de buitenwereld erbij.

Dan moet het ineens zichtbaar worden.
Gelezen worden.
Gevonden worden.
Beoordeeld worden.
Misschien wel helemaal niet opgepikt worden.

Wat gebeurt er met jou wanneer iets wat heel lang van jou was, ineens van jou weg mag?

“Paniek of geen paniek”
“Controle of geen controle”
“Niets of alles”

Ik weet het eigenlijk niet zo goed.

Ik heb iets gemaakt dat heel lang alleen van mij was.
Een boek. Mijn tekeningen. Mijn zoektocht. Mijn herinneringen. Mijn diepziel vleugels.

En toen was het klaar.

Of toch ongeveer.

Want blijkbaar begint het echte avontuur pas wanneer je iets wat zo persoonlijk is, uit je eigen handen laat glippen: je eigen Diepziel vleugels.

Dan komt ineens de vraag:

Waarom heb ik dit in godsnaam gemaakt?

Niet omdat ik niet weet waarom.

Gewoon, omdat ik graag teken. Omdat er onderweg iets ontstond dat ik blijkbaar wou maken.

Maar nu het daar staat, zichtbaar voor anderen, komt er iets anders bij kijken.

De vraag of iemand erop zit te wachten.

En daar zit iets kwetsbaars.

Want wat als niemand klikt?

Wat als niemand het boek wil ontvangen?

Wat als mijn diepziel vleugels vooral voor mezelf bedoeld waren?

Misschien is dat wel de moeilijkste vorm van loslaten.

Niet weten wat er met iets gebeurt nadat jij het hebt losgelaten.

“Ik dacht dat ik een boek de wereld in stuurde. Misschien stuurde het boek ondertussen míj wel ergens naartoe.”